Διακήρυξη της Αριστερής Πρωτοβουλίας Μισθωτών Τεχνικών

Η σημερινή οικονομική κρίση είναι αποτέλεσμα του συστήματος, της λειτουργίας της «ελεύθερης» αγοράς, της ανταγωνιστικότητας με σκοπό το κέρδος. Στο φόντο της κατάρρευσης των οραμάτων των εργαζομένων για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός, επιδιώκεται η άρση βασικών κατακτήσεων του μεταπολεμικού κόσμου: Ο πολίτης δεν έχει εγγυημένα πολιτικά δικαιώματα. Ο εργαζόμενος δεν έχει συμφωνημένους όρους αγοραπωλησίας της εργατικής του δύναμης. Η εργοδοσία αγοράζει εργασία όπως, όπου και για όσο θέλει με ωμούς εκβιασμούς. Και το κράτος κάνει τη θέλησή της νόμο. Αυτό σηματοδοτεί το λυσσασμένο χτύπημα κάθε διαμαρτυρίας, κάθε διεκδίκησης. Αυτό σηματοδοτεί η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

… βιώνουμε την πιο επιθετική πολιτική από τη μεταπολίτευση και μετά. Μέσα σε ενάμιση χρόνο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τις αποφάσεις της τρόικας Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας – Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και με την αμέριστη συμπαράσταση του ΛΑΟΣ και της ΝΔ, έχει περάσει μέτρα που έβρισκαν εμπόδια για τουλάχιστον είκοσι χρόνια. Οι λεγόμενες “θυσίες” δεν ήταν παρά η αρχή του πολέμου απέναντι στις ανάγκες των εργαζόμενων και της νεολαίας που οδηγεί στην απόλυτη χειροτέρευση των όρων της ζωής μας, στην ιδιωτικοποίηση κάθε κοινωνικού αγαθού, στη νέα φτώχεια και στην ανεργία, προκειμένου να πληρώνουν ανελλιπώς το τοκογλυφικό χρέος στους τραπεζίτες και να αυξάνουν την κερδοφορία του κεφαλαίου.

… ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Η ανάγκη για αποτελεσματική σύγκρουση με την κυρίαρχη πολιτική, δυναμώνει τη συζήτηση για τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης του κεφαλαίου. Οι επιπτώσεις της κρίσης, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά στη ζωή δισεκατομμυρίων εργαζόμενων, θέτει αντικειμενικά στο εργατικό κίνημα το ερώτημα:

 Υπάρχει άλλος δρόμος απέναντι στην κρίση και ποιος είναι;

 Οι εργαζόμενοι ψάχνουμε να βρούμε διέξοδο από τη λαίλαπα της επίθεσης του κεφαλαίου.  Καταλαβαίνουμε ότι αν αξίζει να δοθεί ένας αγώνας, αυτός πρέπει να δοθεί τόσο μέσα στην εταιρία που δουλεύουμε όσο και απέναντι στην κυβέρνηση και αυτούς που αποφασίζουν. Πως για να αποκρούσει το εργατικό κίνημα την επίθεση, για να διεκδικήσει οτιδήποτε, πρέπει να ανασυγκροτηθεί και να διατυπώσει και να παλέψει στόχους  που να αγκαλιάζουν όλες τις πλευρές της ζωής. Θα υπάρξει άλλος δρόμος λοιπόν, μόνο αν τολμήσουμε να βρεθούμε ξανά στο τιμόνι της ιστορίας!

ΑΠΑΝΤΑΜΕ:

 δεν αποδεχόμαστε τον κοινωνικό κανιβαλισμό του μνημονίου και τον απομονωτισμό που διαμορφώνει η καθολική ευελιξία και η αγοραία λογική στην εργασία αλλά και στην ζωή μας. Δεν αποδεχόμαστε τη μιζέρια, την αναμονή και τελικά η υποταγή στη «μισή» ζωή, στους μισούς μισθούς και πρόνοια, ούτε την εξατομίκευση και το στρεβλό «εμείς» του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

δεν τα φάγαμε μαζί γιατί οι εργαζόμενοι δεν είμαστε συνέταιροί  στην εκμετάλλευση, ούτε των εργοδοτών, ούτε «κολλητοί» της κυβέρνησης και των συνδικαλιστικών στελεχών της. Η εκμετάλλευση του «έθνους των εργαζομένων», των Ελλήνων και των μεταναστών εργαζομένων, των ανέργων, νέων, τους θρέφει και από αυτήν θέλουν να συνεχίσουν να τρώνε. Οι μισθοί της Ολυμπιάδας πληρώθηκαν από εμάς. Με χιλιάδες ώρες μαύρης ανασφάλιστης εργασίας, υπερωρίες και εκατοντάδες «ατυχήματα». Εμείς μπορούμε και μόνοι μας – αυτοί δεν μπορουν χωρίς εμάς γιατί χωρίς εμάς γρανάζι δεν γυρνά.

θέλουμε μείωση της εκμετάλλευσης, ριζική βελτίωση της θέσης μας, κοινωνικοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου, ανατροπή των μέτρων, της πολιτικής σας και της κυβέρνησής σας. Να απαιτήσουμε την άμεση στάση πληρωμών και τη διαγραφή του χιλιοπληρωμένου, ληστρικού, τοκογλυφικού χρέους, την έξοδο απʼτην ΟΝΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, το άμεσο πέρασμα στο δημόσιο με κοινωνικό – εργατικό έλεγχο, χωρίς αποζημίωση, του τραπεζικού συστήματος, των επιχειρήσεων που κλείνουν και των βασικών στρατηγικών τομέων της οικονομίας, την απαγόρευση των απολύσεων.

 ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΔΡΟΜΟ

 της αγωνιστικής ταξικής ενότητας των εργαζόμενων, των κοινωνικά μαχόμενων. Οι μεγάλες πανεργατικές απεργίες, οι μικροί και μεγάλοι αγώνες σε αρκετούς χώρους δουλειάς, οι απεργοί γιατροί, μαζί με εργαζομένους στις συγκοινωνίες, τα διόδια και τα κινήματα «Δεν Πληρώνω», η Κερατέα και ο αγώνας της, δείχνουν ότι διαμορφώνεται ένα νέο πνεύμα απειθαρχίας, ρήξης και αλληλεγγύης και σηματοδοτούν τη δυνατότητα ανατροπής της επίθεσης. Αλλά και στον «σκληρό» ιδιωτικό τομέα της εργοδοτικής ασυδοσίας, οι εργαζόμενοι ανιχνεύουν δρόμους αντίστασης.

του νέου ταξικά ανασυγκροτημένου, πολιτικού εργατικού κινήματος ενιαίου, εργαζομένων – ανέργων, σταθερά – ελαστικά απασχολούμενων, Ελλήνων – μεταναστών, νέων – μεγαλύτερων, Ελλήνων – εργαζομένων στις γειτονικές χώρες, που θα αναμετριέται υπέρ όλων και όχι μόνο ένα κίνημα συμπαράστασης στους κάθε φορά πληττόμενους. Με πολιτική κατεύθυνση ανατροπής της επίθεσης, των νόμων της ΕΕ και των κυβερνήσεων, των νέων μνημονίων και από τη σκοπιά της διεύρυνσης των δικαιωμάτων μας. Που θα δοκιμάζει τις μορφές αυτοοργάνωσής και εργατικής δημοκρατίας σε αντιπαράθεση με τη γραφειοκρατία που ελέγχει και χειραγωγεί το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα, δυναμώνοντας έτσι την τάση χειραφέτησης των εργαζόμενων από το κράτος και τα αστικά κόμματα. Που θα προβάλλει ξανά τη δυνατότητα μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από τη μισθωτή σκλαβια.

που προσβλέπει στους ίδιους τους εργαζόμενους και τις ανατροπές που επιτυγχάνουν τόσο στο χώρο δουλείας τους όσο και γενικότερα. Που αντιλαμβάνεται στην πράξη την επείγουσα ανάγκη για αποτελεματικούς αγώνες και προϋποθέτει την πραγματική αντιπαράθεση με την επίθεση των κυβέρνησεων, της εργοδοσίας, του κεφαλαίου και όχι γενικές πολιτικές συμφωνίες χωρίς αντίκρισμα.  Που είναι οργανωμένο στη βάση των σωματείων, της δημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων και των επιτροπών αγώνα και της απλής αναλογικής. Χρειαζόμαστε πάνω απ’ όλα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να πάρουν την υπόθεση του αγώνα στα δικά τους χέρια και ένα ελπιδοφόρο βήμα και δείγμα αυτής της λογικής είναι ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων σωματείων.

ΣΕ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΛΟΓΙΚΕΣ

 του υποταγμένου συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ που με τις θέσεις και την πρακτική του συναινεί στα μέτρα, σπέρνει την απογοήτευση και κινείται στη λογική του «κοινωνικού εταίρου», των οργανώσεων “παροχής υπηρεσιών” με πελατειακές σχέσεις με στόχο την εξασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, των κινήτρων και των επιδοτήσεων προς τους επιχειρηματίες. Εδώ και χρόνια στρατεύονται στους «εθνικούς» στόχους των εκάστοτε κυβερνήσεων. Με τη στάση τους διασπούν τους εργαζόμενους σε εξασφαλισμένους και αυτούς της εργασιακής περιπλάνησης και της ανεργίας και έχουν ευθύνη για στην συνδικαλιστική έρημο που επικρατεί στον ιδιωτικό τομέα. Οι όποιες απεργίες απλά προκηρύσσονται ως άλλοθι και όχι για να γίνουν πραγματικοί αγώνες. Με την ηγεμονία των ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ αλλά και την ανοχή της Αυτόνομης Παρέμβασης (ΣΥΝ), το υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα διατυπώνει διεκδικήσεις στα όρια της κυβερνητικής πολιτικής.

της προαπαιτούμενης πολιτικής συμφωνίας με το ΠΑΜΕ. Γιατί αρνείται τις πρωτοβουλίες και τους αγώνες που δεν φέρουν την σφραγίδα του και βλέπει εχθρικά ότι δεν μπορεί να ελέγξει. Με τη στάση του, διακήρυξη από τη μια και το άλλοθι της πολιτικής καθαρότητας από την άλλη,  υπονομεύει τελικά ακόμα και την κοινή δράση των εργαζόμενων ενάντια στον κοινό αντίπαλο που είναι όσο ποτέ αναγκαία. Θεωρεί τα επιχειρησιακά σωματεία συλλήβδην εργοδοτικά και δύσκαμπτα (πχ Σωματείο Εργαζόμενων στη Wind). Τελικά καταλήγει ένας μηχανισμός που μακριά και σε απόσταση από την καθημερινότητα των εργαζομένων, αποσκοπεί στην κομματική καταγραφή και την εκπροσώπηση κοινοβουλευτικού τύπου στο εργατικό κίνημα .

Η ΕΣΑΚ μισθωτών τεχνικών όλο το προηγούμενο διάστημα, κράτησε την ίδια στάση στις κινητοποιήσεις του σωματείου μας. Επικαλούμενη την ανάγκη της ενιαίας πολιτικής απάντησης αρνείται την συγκεκριμενοποίηση και ιεράρχηση των στόχων που κάθε φορά παλεύουμε, προβάλλει συνεχώς ένα πλαίσιο «κονσέρβα», έτσι που η πάλη για «όλα» γίνεται, στην πράξη, πάλη για τίποτα. Με την γραμμή αυτή σχεδόν απείχε από τις κινητοποιήσεις και τις πρωτοβουλίες του σωματείου και στους χώρους δουλειάς και στα κεντρικά μέτωπα καταγγέλλοντας τες ως «αποσπασματικές» ή «συντεχνιακές».

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΑΣ

Να είναι πολιτικά και αριθμητικά ισχυρό. Να είναι ένα σωματείο του αγώνα, της σύγκρουσης με την εργοδοσία, της εργατικής αλληλεγγύης. Που θα στέκεται δίπλα σε κάθε συνάδελφο και θα του δίνει χώρο έκφρασης και δράσης, ανεξάρτητα από την πολιτική του τοποθέτηση. Χρειαζόμαστε θεσμούς (θεματικές επιτροπές δουλειάς, επιτροπές αγώνα, εφημερίδα κλπ) δημοκρατικούς, δημιουργικούς, ανοιχτούς στη συμμετοχή των συναδέλφων. Θέλουμε πραγματικές, δημοκρατικές συνελεύσεις, που θα ακούν την εμπειρία και τα προβλήματα των εργαζομένων και όχι προδιαγεγραμμένες πολιτικές αντιπαραθέσεις.  Στηρίζουμε την δημιουργία των επιχειρησιακών σωματείων, καθώς και την κοινή δράση μαζί τους. Στηρίζουμε την δράση και τη αυτενέργεια των εργαζόμενων στους χώρους δουλειάς, πολλαπλασιάζοντας τις εστίες αντίστασης. Θέλουμε το σωματείο μας να ψηλαφεί μια άλλη πολιτική λογική. Αυτή των αναγκών και των δικαιωμάτων μας. Για σήμερα αλλά και μακροπρόθεσμα.

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών μετρά ήδη έντεκα χρόνια ζωής. Χρειαζόμαστε ένα απολογισμό πραγματικό, με κριτήριο το τι έχουμε πετύχει και τι όχι θα είναι τα ταξικά συμφέροντα των εργαζόμενων του κλάδου. Οι επιτυχίες και κέρδη αλλά και οι αποτυχίες από τις μάχες του ΣΜΤ χρεώνονται τελικά στο σύνολο του σωματείου.

Όμως, περισσότερο από ποτέ, σε μια εποχή όπου πλέον το αυτονόητο καθίσταται περιττό και επιζήμιο, στις μέρες όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια κοστίζει ακριβά, χρειάζεται να δούμε τι θα κρατήσουμε και τι θα αλλάξουμε ώστε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά και συλλογικά τις μάχες που έχουμε μπροστά μας.

ΤΟ ΣΜΤ ΕΘΕΣΕ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

  • Συγκροτήθηκε με βασικό του άξονα την υπεράσπιση όλων των εργαζομένων του κλάδου ανεξάρτητα από την μορφή της εργασιακής τους σχέσης. Γι’ αυτό με αποφασιστικότητα υπηρέτησε την ανάγκη να συμπεριληφθούν στην Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΣΣΕ) όλοι οι εργαζόμενοι που εργάζονται με εξαρτημένη σχέση εργασίας ανεξάρτητα από τον τρόπο πληρωμής τους (μισθός ή Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών κ.ά.), κόντρα στην εργοδοσία και τον εργοδοτικό ΣΤΥΕ που το οδήγησαν στα δικαστήρια αλλά και στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας που για μεγάλο χρονικό διάστημα αρνούνταν να το αναγνωρίσει!
  • Συνενώνει και  υπερασπίζεται τα κοινά συμφέροντα όλων των μισθωτών τεχνικών ανεξάρτητα από την εκπαιδευτική βαθμίδα απ’ την οποία προέρχεται ο καθένας.
  • Προσπαθεί να μεταφέρει την δράση του μέσα στους εργασιακούς χώρους, κόντρα με τους εργοδότες.
  • Εκφράζει έμπρακτα την αλληλεγγύη για κάθε συνάδελφο που βρίσκεται στο στόχαστρο στηρίζοντας κάθε πραγματική μάχη με μόνο γνώμονα την υπεράσπιση των εργαζομένων και των συμφερόντων τους.
  • Έμπρακτα παλεύει να εντάξει τους άνεργους στην συνδικαλιστική ζωή μέσα από το σωματείο, θεωρώντας τους μη απασχολημένους εργαζόμενους
  • Συμβάλει καθοριστικά στην υπέρβαση του εργοδοτικού συνδικαλισμού, και της γραφειοκρατικής κατεύθυνσης στο εργατικό κίνημα συμμετέχοντας στο συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων

Διαβάστε το πλήρες κείμενο της διακήρυξης της Αριστερής Πρωτοβουλίας Μισθωτών Τεχνικών με ένα απλό κλικ στη διπλανή εικόνα.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s