Οι λήψεις με τηλεφακό στην υπηρεσία της προπαγάνδας

Του Μάνου Μαρκάκη, αρχιτέκτονα, μέλους της Αριστερής Κίνησης Εργαζόμενων Αρχιτεκτόνων

Το παρακάτω σύντομο άρθρο παρουσιάζει παραστατικά πώς γίνεται η προσομοίωση πλήθους στην παραλία της Θεσσαλονίκης για να μας πείσουν τα τηλεοπτικά κανάλια ότι είμαστε ανεύθυνοι και μας αξίζει η σκληρότερη απαγόρευση κυκλοφορίας, ενώ η καλή μας η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί: αρκεί η λήψη να γίνεται με τηλεφακό.

Το παρακάτω παράδειγμα δείχνει πως τραβάνε τα πλάνα τους το τελευταίο διάστημα τα κανάλια ώστε να συνεχίσει να πέφτει το βάρος της ευθύνης πάνω στον «απείθαρχο» λαό που κόβει τσάρκες σε παραλίες και πάρκα και να τη βγάζει καθαρή η κυβέρνηση η οποία το μόνο μέτρο που έχει πάρει είναι η αστυνόμευση. Συνέχεια

100 ανθεκτικές πόλεις: μια ευγενική χορηγία του Ιδρύματος Rockefeller

Της Άλκηστης Πρέπη, αρχιτεκτόνισσας, ΥΔ Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ, μέλους της Αριστερής Κίνησης Εργαζόμενων Αρχιτεκτόνων

Από το Ισραηλινό Τείχος της Ντροπής στη Βηθλεέμ (προσωπικό αρχείο της Άλκηστης Πρέπη)

Το παρόν άρθρο εξετάζει την έννοια της αστικής ανθεκτικότητας μέσα από τα παραδείγματα διάφορων πόλεων ανά τον κόσμο, στις οποίες εφαρμόστηκε το πρόγραμμα 100 Resilient Cities του ιδρύματος Ροκφέλερ, μεταξύ των οποίων η Νέα Ορλεάνη, η Ραμάλα και το Τελ Αβίβ, η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη. Αποτελεί μία κριτική της έννοιας της ανθεκτικότητας στον σχεδιασμό και την διακυβέρνηση των πόλεων, η οποία αναδεικνύεται σε εργαλείο προσαρμογής των κατοίκων τους -και ειδικά των χαμηλότερων οικονομικών στρωμάτων- φυσικοποιώντας κοινωνικά αίτια με τη μορφή των απειλών για τις πόλεις, με στόχο την απρόσκοπτη συνέχιση της κερδοφορίας και την διαμόρφωση ενός νέου «ανθεκτικού» υποκειμένου, προσαρμοσμένου σε αυτήν. Παράλληλα αναδεικνύεται η διαφορά αυτού του υπό συγκρότηση με βάση το πρόγραμμα της ανθεκτικότητας υποκειμένου, στον παγκόσμιο Βορρά και στον παγκόσμιο Νότο.

Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από το περιοδικό Marginalia.

Στο τέλος Ιουλίου του 2019 το Ίδρυμα Ροκφέλερ [ΣτΕ. εφεξής Ροκφέλερ] ανακοίνωσε τη λήξη του πρoγράμματός του για τις 100 Ανθεκτικές Πόλεις (100 Resilient Cities – 100RC), παρουσιάζοντας τη μεγάλη του επιτυχία και το ομολογουμένως πολυσχιδές πλαίσιο δράσης του στα έξι χρόνια λειτουργίας του. Για το Ροκφέλερ, η μεγαλύτερή του επιτυχία είναι ότι το πρόγραμμα κατάφερε «από μία ιδέα να γίνει κίνημα»,[1] κάτι που εξάλλου αποτελούσε και έναν από τους διακηρυκτικούς του στόχους: «Χτίζουμε κάτι παραπάνω από ένα δίκτυο – χτίζουμε ένα κίνημα. Πόλεις μαθαίνουν από άλλες πόλεις. Τομείς καινοτομούν μαζί με άλλους τομείς».[2] Συνέχεια

Απόφαση του ΣΑΔΑΣ Αττικής για την προτεινόμενη αλλαγή χρήσης στον χώρο του πρώην εργοστασίου Γκαζιού

Ο Δήμος Αθηναίων, με τις ψήφους μόνο της κυβερνητικής παράταξης και όλες τις άλλες παρατάξεις κατά, επιχειρεί την τοπική τροποποίηση του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου της πόλης, με σκοπό να εισάγει χρήσεις «ψυχαγωγίας» (ψυχαγωγικά παιχνίδια, λούνα παρκ, πίστες αυτοκινητιδίων) σε τμήμα του πρώην εργοστασίου του Γκαζιού, ενός μνημείου βιομηχανικής κληρονομιάς. Ενάντια στην εμπορευματοποίηση του χώρου και την εισαγωγή χρήσεων ασύμβατων με τον χαρακτήρα του μνημείου, ο ΣΑΔΑΣ Αττικής, με κατά πλειοψηφία απόφαση του Διοικητικού του Συμβουλίου, υιοθέτησε την παρακάτω απόφαση:

Οι περιπέτειες, που έχει περάσει το πρώην εργοστάσιο του Γκαζιού της Αθήνας, είναι γνωστές στο ΣΑΔΑΣ, που έχει πρωτοστατήσει στο παρελθόν για τη διάσωση από την κατεδάφιση κτιρίων του ιστορικού αυτού συγκροτήματος και χαρακτηριστικού μνημείου της βιομηχανικής κληρονομιάς. Συνέχεια

Απόφαση του ΣΑΔΑΣ Αττικής για το Πάρκο Γουδί

Ο ΣΑΔΑΣ Αττικής, με κατά πλειοψηφία απόφαση του Διοικητικού του Συμβουλίου, υπερασπίζεται την δυνατότητα ο χώρος που προορίζεται για Μητροπολιτικό Πάρκο στο Γουδί, να γίνει πραγματικό πάρκο με φυτεύσεις, άρσεις των περιφράξεων και απαγόρευση της διαμπερούς κίνησης και αρρύθμιστης στάθμευσης οχημάτων, που το καθιστούν σήμερα περισσότερο ένα «αστικό κενό», παρά ένα πραγματικό πάρκο. Καταγγέλλει τις διαδοχικές κυβερνήσεις οι οποίες δεν εφαρμόζουν υφιστάμενες μελέτες σε αυτή την κατεύθυνση και δεν ολοκληρώνουν άλλες για την προστασία του, την ίδια στιγμή που το βλέπουν περισσότερο σαν έναν κενό χώρο που προσφέρεται για την χωροθέτηση μεγάλων και ασυμβίβαστων χρήσεων, που καταργούν τον χαρακτήρα του με κριτήριο την εξυπηρέτηση διάφορων συμφερόντων και την επιδίωξη κέρδους.

Διαβάστε παρακάτω το κείμενο της απόφασης:

Η έλλειψη ανοιχτών ελεύθερων χώρων πρασίνου στο αστικό τοπίο του λεκανοπεδίου είναι παροιμιώδης. Ακόμα και αυτοί που υπάρχουν βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο ιδιωτικοοικονομικών συμφερόντων που επιχειρούν τον περιορισμό, αλλαγή χαρακτήρα και εν τέλει ακύρωσή τους, με τελικό στόχο την εμπορευματοποίηση και εκμετάλλευσή τους. Σε αυτή την προσπάθεια βρίσκουν διαχρονικά στο κράτος και τις κυβερνήσεις του πολύ περισσότερο έναν σύμμαχο παρά ένα εμπόδιο. Συνέχεια

Ψήφισμα του ΔΣ του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ υπέρ της διεκδίκησης του ΣΜΤ για την κατοχύρωση Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ εξέδωσε το παρακάτω ψήφισμα υπέρ της διεκδίκησης του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών για την κατοχύρωση Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας των εργαζόμενων μηχανικών/τεχνικών, υποστηρίζοντας την απεργία των πρωτοβάθμιων σωματείων την Πέμπτη 19 Μάρτη. Το ψήφισμα του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ υιοθέτησε και η πανελλαδική Αντιπροσωπεία του ΤΕΕ που έγινε στις 20 Φλεβάρη, μετά από πρόταση του #block_TEE και του ΑΡΑΓΕΣ.

Ακολουθεί το κείμενο του ψηφίσματος: Συνέχεια

Ένα σιντριβάνι (αντί) για την πλατεία Ομονοίας

0 mod 2Του Γιώργου Παπαγκίκα, αρχιτέκτονα, ΥΔ Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ, μέλους της Αριστερής Κίνησης Εργαζόμενων Αρχιτεκτόνων

Το ακόλουθο άρθρο αναφέρεται στον επανασχεδιασμό και ανακατατασκευή της πλατείας Ομονοίας. Περιλαμβάνει μια αναφορά στα γεγονότα και τις διαδικασίες επιλογής του τελικού σχεδίου καθώς και μια κριτική ανάλυση της νέας αρχιτεκτονικής μορφής και του ιδεολογικού πλαισίου της. Τέλος επιχειρεί μια προσέγγιση της βαθύτερης πολιτικής-κοινωνικής στόχευσης της παρέμβασης. Συνέχεια

Τσικνοβάρδια ΑΚΕΑ/ΠΟΧ στο Στέκι Μεταναστών 20/2, vol.5.0/’19-’20

STEKI 20_2

Η ερχόμενη Πέμπτη εκτός από τσικνοπέμπτη είναι και η τρίτη Πέμπτη του μήνα, και αυτό σημαίνει ένα πράγμα: ήρθε η ώρα για τη δεύτερη φετινή βάρδια της Αριστερής Κίνησης Εργαζόμενων Αρχιτεκτόνων/Πολεοδόμων-Χωροτακτών στο Στέκι Μεταναστών!

Σας περιμένουμε λοιπόν, να επιχειρήσουμε να γιορτάσουμε τη συγκυρία όπως της αρμόζει, σε χαρούμενο και χορευτικό mood, προσπαθώντας να χωνέψουμε. Παράλληλα θα μας βρείτε μπροστά και πίσω από το μπαρ, να πίνουμε το ποτό μας, να βάζουμε μουσική, να συζητάμε για τα θέματα που μας ενδιαφέρουν και γενικώς να περνάμε τέλεια!

Σας περιμένουμε στη βάρδιά μας την Πέμπτη 20 Φλεβάρη, στην Τσαμαδού 13 στα Εξάρχεια, μετά τις 21:00.

 

Συνέχεια

Η ΑΚΕΑ/ΠΟΧ στο Στέκι Μεταναστών 23/1, vol.4.0/’19-’20

STEKI 23_1

Αν και τέταρτη Πέμπτη του μήνα (και όχι καθιερωμένη τρίτη), ήρθε η ώρα για την πρώτη βάρδια της Αριστερής Κίνησης Εργαζόμενων Αρχιτεκτόνων/Πολεοδόμων-Χωροτακτών στο Στέκι Μεταναστών για το 2020!

Θα μας βρείτε λοιπόν και φέτος, μπροστά και πίσω από το μπαρ, να πίνουμε το ποτό μας, να βάζουμε μουσική, να συζητάμε για τα θέματα που μας ενδιαφέρουν και γενικώς να περνάμε μια χαρά!

Σας περιμένουμε στη βάρδιά μας την Πέμπτη 23 Γενάρη, στην Τσαμαδού 13 στα Εξάρχεια, μετά τις 21:00.

Συνέχεια

(Κοιτώντας τ)η δουλειά της

Της Νάνσυς Νικολοπούλου, αρχιτεκτόνισσας, μέλους της Αριστερής Κίνησης Εργαζόμενων Αρχιτεκτόνων

Το άρθρο που ακολουθεί, αποτελεί μεταπτυχιακή εργασία που παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβρη του 2019 στο πλαίσιο του προγράμματος «Πολεοδομία – Χωροταξία» του ΕΜΠ, και πιο συγκεκριμένα του μαθήματος «Έμφυλες Πολιτισμικές Προσεγγίσεις του Αστικού Χώρου» με διδάσκουσες τις Ντίνα Βαΐου και Ρούλη Λυκογιάννη. Αναφέρεται στην ταινία «Η δουλειά της» (2018), του Νίκου Labôt.

Εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα, η ταινία διηγείται την ιστορία της Παναγιώτας (Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου), η οποία λίγο πριν τα σαράντα, όντας νοικοκυρά και μητέρα δύο παιδιών, θα χρειαστεί να αναζητήσει για πρώτη φορά δουλειά, όταν ο άντρας της χάνει τη δική του, στο φόντο της κρίσης. Θα προσληφθεί ως καθαρίστρια σε πολυκατάστημα, για λογαριασμό μιας ιδιωτικής εργολαβικής εταιρείας, βιώνοντας της συνθήκες της υποτίμησης και της ακραίας εργασιακής εκμετάλλευσης στις νέες θέσεις εργασίας που δημιουργεί ο σύγχρονος καπιταλισμός. Παρόλα αυτά θα αποκτήσει για πρώτη φορά την οικονομική και συναισθηματική ανεξαρτησία της και θα οδηγηθεί, χωρίς να το επιδιώκει συνειδητά από την αρχή, στην αμφισβήτηση των ιδιοτήτων του ρόλου της ως συζύγου και μητέρας στο πλαίσιο της πατριαρχίας.

Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2018 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, όπου έλαβε εξαιρετικές κριτικές. Έχει βραβευτεί ως Καλύτερη Πρώτη Ταινία Μεγάλου Μήκους και απέσπασε βραβείο Fipresci & Υoung Fipresci στη Βαρσοβία, βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στη Θεσσαλονίκη, βραβείο Κριτικών κινηματογράφου και Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στις Βρυξέλλες. Συνέχεια

Η ΑΚΕΑ στο Στέκι Μεταναστών 19/12, vol.3.0/’19-’20

STEKI 19_12_D

Τρίτη Πέμπτη του μήνα και η Αριστερή Κίνηση Εργαζόμενων Αρχιτεκτόνων κάνει την καθιερωμένη της βάρδια στο Στέκι Μεταναστών, την τελευταία για το 2019, και πάλι σε συνεργασία με το φίλιο σχήμα ΑΚΕΠΟΧ (Αριστερή Κίνηση Εργαζόμενων ΠΟλεοδόμων-Χωροτακτών)!

Θα μας βρείτε λοιπόν σε χριστουγεννιάτικο mood, μπροστά και πίσω από το μπαρ, να πίνουμε το ποτό μας, να βάζουμε μουσική, να συζητάμε για τα θέματα που μας ενδιαφέρουν και γενικώς να περνάμε μια χαρά!

Σας περιμένουμε στη βάρδιά μας την Πέμπτη 19 Δεκέμβρη, στην Τσαμαδού 13 στα Εξάρχεια, μετά τις 21:00.

Συνέχεια