Κάποιες σκέψεις για το 11ο Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό Συνέδριο

ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ

Ολοκληρώθηκε την Κυριακή 20 Μαρτίου το ενδέκατο Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό Συνέδριο. Από την πλευρά των διοργανωτών στέφτηκε με απόλυτη επιτυχία. Το ιστορικό Ζάππειο Μέγαρο φόρεσε τα καλά του και δέχτηκε ένα τεράστιο πλήθος εισηγητών και κοινού. Πράγματι, σε ορισμένες στιγμές ο χώρος ήταν ασφυκτικά γεμάτος. Σύμφωνα με τους ίδιους, μερικά μόνο μελανά σημεία υπήρχαν: Ορισμένοι που δεν καταλαβαίνουν από δημοκρατία και απέτρεψαν την ομιλία του Ν.Σηφουνάκη που εκπροσωπούσε την κυβέρνηση, πολλοί «τσαμπατζήδες» που αρνήθηκαν να πληρώσουν τη συμμετοχή τους και μερικές στιγμές «εξάρσεων» που δεν μπόρεσαν να κατασταλούν από την οργανωτική επιτροπή. Αμαρτήματα στα οποία ομολογούμε ότι εμείς συμμετείχαμε συνειδητά και χωρίς τύψεις.

Και αυτό γιατί υπάρχει και μια άλλη άποψη. Και αυτή δεν την αισθανόμαστε μόνο εμείς αλλά φαίνεται να εκφράζει και ένα μεγάλο κομμάτι συναδέλφων που βρέθηκε στο συνέδριο και, ανοιχτά ή μη, δυσανασχετούσε. Το βασικό ερώτημα είναι ποιο ήταν το στίγμα και η φυσιογνωμία του συνεδρίου; Ποια η προσφορά του είτε ως προς τη μελέτη της αρχιτεκτονικής και της πόλης, είτε ως προς το επάγγελμα του αρχιτέκτονα, που ήταν και ο τίτλος του; Άφησε κάποια παρακαταθήκη, όπως σε μεγάλο βαθμό έχει συμβεί με παλαιότερα συνέδρια; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κάποιες σκέψεις για το 11ο Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό Συνέδριο»

Αρχιτεκτονική ΕΜΠ: Όταν οι επιχειρηματίες διορθώνουν τις συνθέσεις

Μπορεί ο τίτλος να ακούγεται υπερβολικός, όμως η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία. Το διέπραξε ο Κούρκουλας στη Σύνθεση 9 και αν δεν τους σταματήσουμε ποιος ξέρει τι άλλο έχουμε ακόμα να δούμε στο μέλλον. Ακολουθεί το κείμενο που έβγαλε για το επεισόδιο η Αριστερή Κίνηση Αρχιτεκτονικής (ΕΑΑΚ).

Διαβάστε – Διαδώστε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αρχιτεκτονική ΕΜΠ: Όταν οι επιχειρηματίες διορθώνουν τις συνθέσεις»

Ενημερωνόμαστε, οργανωνόμαστε, διεκδικούμε

Όλοι γνωρίζουμε ότι η κατάσταση στον κλάδο μας έχει αλλάξει το τελευταίο διάστημα βίαια και ριζικά. Ο μύθος που συνέδεε το επάγγελμα του αρχιτέκτονα με κοινωνική και οικονομική επιτυχία έχει καταρριφθεί πια, και πίσω του αναδύονται στο έπακρο οι συνθήκες εργασίας που κρύβονταν σχολαστικά τόσο καιρό, μαζί με τα νέα δραματικά δεδομένα.

Η μαύρη εργασία με τη μορφή μαθητείας και η αμοιβή με δελτίο παροχής υπηρεσιών που υπολογίζεται με την ώρα, ουσιαστικά από τα προηγούμενα χρόνια είχαν συνθέσει το σκηνικό ελαστικοποίησης της εργασίας του αρχιτέκτονα, ειδικά του νέου, ο οποίος επί της ουσίας δούλευε με τις δεσμεύσεις ενός κανονικού μισθωτού, χωρίς όμως να απολαμβάνει κανένα από τα κεκτημένα που απορρέουν από την εξαρτημένη του εργασία. Έτσι, πληρώνεται με 11 μισθούς, οι οποίοι περικόπτονται ακόμα περισσότερο αφού ασθένειες, αργίες ή άλλα προσωπικά γεγονότα οδηγούν αυτόματα σε μείωση του εισοδήματος, ενώ οι υπερωρίες απλά πληρώνονται σαν παραπάνω ώρες και όχι με προσαύξηση, την ίδια στιγμή που οι εργοδότες τους εισφοροδιαφεύγουν και απαλλάσσονται από το μη μισθολογικό κόστος της εργασίας. Οι συνθήκες αυτές ίσχυαν λίγο ή πολύ και πριν την περίοδο της κρίσης. Η διαφορά είναι ότι η επισφάλεια αυτή τώρα διευρύνεται δραματικά, με τις νέες μορφές υποαπασχόλησης και οικονομικής τρομοκρατίας που επακολουθούν την τραγική αύξηση της ανεργίας, τη μη πληρωμή δεδουλευμένων, τις παράνομες απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις και άλλες αυθαιρεσίες που βιώνει κάθε εργαζόμενος καθημερινά.

Και βέβαια, οι αυταπάτες την περίοδο του μνημονίου τελειώνουν. Η παραμικρή ελπίδα που είχε ο αρχιτέκτονας για να μπορέσει να ζήσει από τη δουλειά του φτιάχνοντας ένα μικρό γραφείο διαλύεται και τυπικά με βάση το νόμο που ψηφίστηκε πριν από λίγες μέρες για το «άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων». Άλλωστε, την περίοδο της οικονομικής κρίσης πολλοί συνάδελφοί μας, αδυνατώντας να βρουν άλλη διέξοδο, αυτοαπασχολούνται ουσιαστικά υποαπασχολούμενοι. Ο νόμος που καταργεί τις ελάχιστες αμοιβές πλήττει κυρίως αυτόν τον κόσμο και ευνοεί τις μεγάλες τεχνικές εταιρίες που θα συγκεντρώσουν όλο το αρχιτεκτονικό έργο, το οποίο γίνεται εμπορεύσιμο προϊόν και υπάγεται σε μια λογική κανόνων προσφοράς και ζήτησης, εξολοθρεύοντας μικρά και μεσαία γραφεία. Την ίδια στιγμή ο νόμος αυτός εισάγει και θεσμικά τις πιστοποιήσεις, διαιρώντας το αντικείμενό μας και τα επαγγελματικά δικαιώματα που πηγάζουν από αυτό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ενημερωνόμαστε, οργανωνόμαστε, διεκδικούμε»