Η σχεδιαζόμενη ανάπλαση του λόφου του Στρέφη είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός τρόπου ανάπτυξης και διαμόρφωσης του αστικού τοπίου, αλλά και του χώρου γενικότερα, ο οποίος τείνει να επιβληθεί σε όλο και μεγαλύτερη κλίμακα. Το μοντέλο αυτό διευκολύνεται από τη νομοθεσία των τελευταίων χρόνων, αλλά και τις καθιερωμένες πρακτικές που εφαρμόζονται από τις κυβερνήσεις αλλά και την τοπική αυτοδιοίκηση στο όνομα της διευκόλυνσης των επενδύσεων και της επιτάχυνσης των έργων. Αναπτύξεις με ειδικά καθεστώτα, επενδύσεις fast track, δωρεές ευεργετών αντί για δημόσιες δαπάνες, συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα και πολλές άλλες πάλαι ποτέ καινοτομίες αποτελούν σήμερα συνήθη πρακτική. Πολλές από αυτές τις καινοτομίες εγκαινιάστηκαν στο πλαίσιο του «εθνικού στόχου» και του «οικονομικού θαύματος» των ολυμπιακών αγώνων, που άφησαν βαθύ τραύμα στον αστικό και περιαστικό χώρο και ταυτόχρονα συνέβαλαν στη μετέπειτα οικονομική κατάρρευση. Άλλες επιβλήθηκαν με το μνημονιακό πλαίσιο το οποίο φιλοδοξούσε να βγάλει τον ελληνικό καπιταλισμό από την κρίση του, ενισχύοντας με κάθε μέσο την πληγωμένη ιδιωτική κερδοφορία, αλλά και να διαμορφώσει έναν επιτηρούμενο και καταπιεστικό αστικό χώρο, με την ελπίδα ότι αυτό θα μπορέσει στο μέλλον να αποτρέψει τις εργατικές και κοινωνικές εκρήξεις που τόσο τρόμαξαν τα επιτελεία της άρχουσας τάξης κατά τα πρώτα χρόνια της κρίσης.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Όχι στην «υιοθεσία» του λόφου του Στρέφη από την Prodea – αγώνας για ανοιχτούς, δημόσιους χώρους»