Ορίζοντας το κενό ως κοινό

rozyartemis13Ρόζυ Μονάκη – Άρτεμις Παναγιώτου

Η προβληματική της διπλωματικής που παρουσιάζεται εδώ έχει να κάνει με τις δυνατότητες παρέμβασης σε μια τυπική περιοχή της Κυψέλης, όπου η κυριαρχία της πολυκατοικίας της αντιπαροχής, σε συνδυασμό με τις ελλείψεις του δημόσιου χώρου και το ζοφερό τοπίο της τρέχουσας οικονομικής κρίσης, τις καθιστούν τόσο δύσκολες όσο και επείγουσες. Η λύση που προτείνεται περιλαμβάνει μια ελαφριά υπερυψωμένη κατασκευή, η οποία συγκροτεί μια πορεία που ενοποιεί τους ακάλυπτους τεσσάρων οικοδομικών τετραγώνων, ενώ παράλληλα φιλοξενεί μία σειρά από χρήσεις (κουζίνα, αγορά, βιβλιοθήκη, κ.ά.). Ταυτόχρονα η υπερύψωση αφήνει περισσότερο χώρο για εκτεταμένες φυτεύσεις. Η εργασία παρουσιάστηκε τον Μάρτη του 2014 στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, με επιβλέποντα τον Κ.Πανηγύρη.

Περίληψη

Το πολύμορφο οικιστικό πεδίο της Κυψέλης έγινε ένα μωσαϊκό χρήσεων κατά το πέρασμα των δεκαετιών, από χώρους γραφείων και βιοτεχνίες μέχρι κατοικία για ανθρώπους από κάθε μεριά της γης. Η εγκατάλειψη της περιοχής με την φυγή ενός μέρους του πληθυσμού, αναπληρώθηκε με την έλευση των μεταναστών, οι οποίοι απέτρεψαν σε μεγάλο βαθμό την απονέκρωση της. Συνέχεια

Από την πολυκατοικία στο τετράγωνο: Ένα μοντέλο επαναδιαπραγμάτευσης του δημόσιου και του ιδιωτικού

exofylloΜάνος Αργύρης – Θάνος Μακρυνικόλας

Στο πλαίσιο της διπλωματικής εργασίας που παρουσιάζουμε εδώ, προτείνεται μία τυπολογία παρεμβάσεων στο τυπικό οικοδομικό τετράγωνο της ελληνικής πόλης, με μελέτη περίπτωσης ένα πραγματικό οικοδομικό τετράγωνο στο Παγκράτι. Η διαμόρφωση των προτάσεων προκύπτει από μια πλούσια διερεύνηση των σχέσεων του δημόσιου, του κοινόχρηστου και του ιδιωτικού στην κατοικία, στη γειτονιά και στο σύνολο του αστικού χώρου, που λαμβάνει χώρα τόσο διαχρονικά όσο και στη συγχρονία. Τα πορίσματα αυτής της διερεύνησης τελικά εξειδικεύονται στους χώρους της πολυκατοικίας, όπως αυτή εξελίσεται ακολουθώντας τις κατευθύνσεις των διαφορετικών οικοδομικών κανονισμών που διαμορφώνουν την ελληνική πόλη μέχρι σήμερα. Διαπιστώνεται ότι λόγω της προσπάθειας να χρησιμοποιηθεί κάθε ωφέλιμο τετραγωνικό που μπορεί να παρέχουν οι οικοδομικοί κανονισμοί για να αυξηθεί το μέγεθος του προς πώληση διαμερίσματος, οι κοινόχρηστοι χώροι μικραίνουν στο ελάχιστο και συχνά γίνονται δυσλειτουργικοί, λ.χ. οι φωταγωγοί αποκτούν τις ελάχιστες διαστάσεις, τα μπαλκόνια συχνά καταλήγουν να έχουν κυρίαρχα αποθηκευτικό ρόλο, τα δώματα παραμένουν χώροι σχεδόν χωρίς καμία χρήση, οι ακάλυπτοι σχηματίζουν ασυνεχείς και διασπασμένους χώρους, ανενεργούς, τις περισσότερες φορές αφύτευτους και χωρίς καμία χρήση, δημιουργημένους μόνο επειδή ο νόμος υποχρεώνει την ύπαρξή τους. Οι νομικές προβλέψεις για ενεργό και ενοποιημένο τετράγωνο ουσιαστικά δεν εφαρμόστηκαν ποτέ.

Οι σχεδιαστικές προτάσεις στις οποίες καταλήγει η εργασία πιθανότατα προϋποθέτουν διαφορετικές κοινωνικές, οικονομικές και ιδιοκτησιακές σχέσεις από αυτές που επικρατούν σήμερα. Παρόλα αυτά αποτελούν ένα χρήσιμο υπόδειγμα του πως θα μπορούσε να μετασχηματιστεί η πλειοψηφία του υφιστάμενου κτιριακού αποθέματος με την εισαγωγή συγκεκριμένων ένθετων χώρων και χρήσεων, στην κατεύθυνση αύξησης του κοινόχρηστου χώρου και των συλλογικών δραστηριοτήτων, αν οι παραπάνω σχέσεις το επιτρέψουν.

Η παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάστηκε στην Αρχιτεκτονική Ε.Μ.Π. τον Φλεβάρη του 2014, με επιβλέποντες τους Σ.Σταυρίδη και Δ.Παπαλεξόπουλο και σύμβουλο τον Π.Βασιλάτο Συνέχεια