Ο αγώνας των φοιτητών μας αφορά όλους!

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αφού «έσωσε» τα σχολεία μοιράζοντας φωτοτυπίες αντί για βιβλία και στοιβάζοντας μεγαλύτερους αριθμούς μαθητών σε τάξεις με ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό, αφού «έσωσε» και τα νοσοκομεία κλείνοντάς τα, μειώνοντας κλίνες, απαξιώνοντας το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και «πετυχαίνοντας» ελλείψεις σε βασικά ιατρικά υλικά, έρχεται τώρα να σώσει και τα πανεπιστήμια. Αυτή τη φορά την προσπάθειά της έρχεται να συνδράμει ανοικτά και το υπόλοιπο μπλοκ των φιλο-μνημονιακών δυνάμεων, η Νέα Δημοκρατία και δύο από της εκδοχές την Ελληνικής ακροδεξιάς (το ΛΑΟΣ και το κόμμα Μπακογιάννη). Όλοι αυτοί μαζί ψήφισαν το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου τον Αύγουστο με τις σχολές κλειστές, στο πλαίσιο του «δόγματος του σοκ», που συμπυκνώνεται στην εκμετάλλευση των κρίσεων για να επιτευχθεί μία απότομη αλλαγή των συσχετισμών υπέρ του κεφαλαίου και της χρηματοπιστωτικής και επιχειρηματικής ελίτ και σε βάρος των εργαζόμενων. Στο πλαίσιο αυτού του δόγματος τα χτυπήματα στον εχθρό λαό πρέπει να επιφέρονται όλα μαζί σε σύντομο χρονικό διάστημα ώστε να αφαιρείται η δυνατότητά του να αντιδράσει.

Στο πλαίσιο αυτό οι αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση συμπυκνώνονται στην προσαρμογή των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην εποχή του μνημονίου και της τρόικας με την πιστή εφαρμογή της «διαδικασίας της Μπολώνιας». Η τελευταία προβλέπει την ολοκλήρωση των ευρωπαϊκών συστημάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε έναν Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης με κεντρική ιδέα την παραγωγή μιας μεγάλης μάζας αποφοίτων με κατάρτιση μιας χρήσης, υποκείμενη σε διαρκείς επικαιροποιήσεις μέσω των θεσμών δια βίου μάθησης και μια μικρή ελίτ «αριστείας» με περισσότερα προσόντα που θα παίζει επιτελικότερο ρόλο στην παραγωγή. Η ιδέα αυτή φυσικά δεν είναι καθόλου άσχετη με τις εξελίξεις στο πεδίο της παραγωγής. Για παράδειγμα η αποφασιστική προώθηση των διαδικασιών συγκέντρωσης – συγκεντροποίησης σε τομείς της παραγωγής που μέχρι πρότινος κυριαρχούνταν από μικρές και μεσαίες (συχνά ακόμα και ατομικές) επιχειρήσεις, δεν συμβαδίζει με κριτήριο τους νόμους της αγοράς με κοστοβόρους πολύχρονους κύκλους σπουδών που επιτρέπουν μία συνολική εποπτεία του επιστημονικού αντικειμένου – και ακόμα «χειρότερα» αφήνουν και περιθώρια για κριτική σκέψη. Έτσι νομοθετικές ρυθμίσεις στο πεδίο μας όπως η κατάργηση των ελάχιστων αμοιβών, που σκοπό έχουν να μετατρέψουν τους αυτοαπασχολούμενους αρχιτέκτονες σε μισθωτούς με όρους 19ου αιώνα ή η επιβολή «μορφολογικών κανόνων δόμησης», βρίσκουν την φυσική τους συνέχεια στη διάσπαση του ενιαίου πενταετούς κύκλου σπουδών της αρχιτεκτονικής, καθώς μια τρίχρονη κατάρτιση σε συνδυασμό με μια καλή γνώση υπολογιστικών προγραμμάτων (και ένα εμπεδωμένο ήθος εργασιακής πειθάρχησης) φτάνουν και περισσεύουν σε πάρα πολλές περιπτώσεις εξαρτημένης εργασίας. Η δε προσαρμογή σε έτοιμα μορφολογικά και τυπολογικά πρότυπα μπορεί να καλύπτεται θαυμάσια και από ετήσια ή διετή σεμινάρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ο αγώνας των φοιτητών μας αφορά όλους!»