Ζητήματα υποβάθμισης – εξευγενισμού στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας: Σχεδιάζοντας στον ιστό Ευριπίδου – Αθηνάς – Πειραιώς

Η διπλωματική εργασία που δημοσιεύουμε εδώ παρουσιάστηκε από τους Μάνο Σκούφογλου και Χριστίνα Πάλλιου στην Αρχιτεκτονική ΕΜΠ τον Ιούλιο του 2008 με επιβλέπουσες τις καθηγήτριες Θεανώ Φωτίου και Μαρία Μαντουβάλου. Το πεδίο της διερεύνησης στην καρδιά του κέντρου της Αθήνας, ορίζεται από το τρίγωνο των οδών Ευριπίδου, Αθηνάς και Πειραιώς. Η συγκεκριμένη περιοχή, ανάμεσα στο Μεταξουργείο και το Ψυρρή, δεν έχει υποστεί κανενός είδους εξευγενισμό, φιλοξενεί πολλούς μετανάστες και θεωρείται «υποβαθμισμένη». Χαρακτηρίζεται από ανομοιογένεια, μικρή αναλογικά χρήση κατοικίας, πολλές (και άτυπες) εμπορικές δραστηριότητες και σημαντικά αστικά κενά: ενώ τα ισόγεια των κτιρίων και ο παρακείμενος δημόσιος χώρος χαρακτηρίζονται από έντονη πυκνότητα χρήσεων, οι όροφοι των κτιρίων έχουν σε κάποιο βαθμό εγκαταλειφθεί.

Σε ό,τι αφορά τη σχεδιαστική πρόταση, στον άξονα που συνδέει τη Βαρβάκειο αγορά με την πλατεία Κουμουνδούρου, επιλέγονται πέντε κενά ή σχεδόν κενά κτίρια στα οποία πραγματοποιούνται εκτεταμένες μετασκευές ενώ εγκαθίστανται νέες χρήσεις. Παράλληλα σχεδιάζεται η σύνδεσή τους που σημαίνεται με φυτεύσεις και στοιχεία αστικού εξοπλισμού. Το αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο είναι απλό (μεταλλικά πλέγματα, στήλες από επιμήκη παράθυρα, χρωματιστά στοιχεία εισόδου) και λαμβάνεται ιδιαίτερη φροντίδα ώστε ο σχεδιασμός να απευθύνεται στους σημερινούς κάτοικους και επισκέπτες της περιοχής, μετανάστες και ντόπιους, και όχι σε άλλες, οικονιμικά ανώτερες κοινωνικές ομάδες, οι οποίες θα εποικίσουν την περιοχή, όπως αντιλαμβάνεται συνήθως ο κυρίαρχος λόγος την «αναβάθμιση». Πρόκειται για μία πρόταση που επιχειρεί να αντιμετωπίσει τις τάσεις ερήμωσης του κέντρου και τον κοινωνικό αποκλεισμό, χωρίς να καταφεύγει στην κοινωνική ισοπέδωση του εξευγενισμού. Συνέχεια

Advertisements

Σύστημα μονάδων υποστήριξης μεταναστών – προσφύγων: η περίπτωση του Μεταξουργείου

Παρουσιάζουμε εδώ την ενδιαφέρουσα διπλωματική εργασία των φοιτητών της Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ, Μιχάλη Βαφειάδη και Μιχαήλ Ταβλαδωράκη, με επιβλέποντα καθηγητή τον Σταύρο Σταυρίδη. Αντικείμενο της εργασίας είναι ο σχεδιασμός ενός κέντρου στέγασης και υποστήριξης των μεταναστών της περιοχής του Μεταξουργείου. Σαν δομική μονάδα επιλέγεται το container. Αφαιρώντας κάποια από τα εσωτερικά χωρίσματα, το container αναδεικνύεται σε βιώσιμο χώρο για τη στέγαση λειτουργειών όπως η κατοικία, η σίτιση, η διοίκηση κ.ά. Αναπτύσσεται μία σύνθετη τυπολογία σύνθεσης της δομικής μονάδας σε μεγαλύτερες μονάδες με την ένωση δύο, τριών, τεσσάρων ή και περισσότερων container κατ έκταση και καθ’ ύψος. Σε συνδυασμό με ένα σύστημα από σκαλωσιές που παρέχουν τις απαραίτητες κινήσεις για την πρόσβαση σε όλους τους ορόφους, συγκροτούνται πτέρυγες. Το σύστημα που περιγράφεται παραπάνω εκτός από ευκολία, ταχύτητα και χαμηλού κόστους κατασκευή, είναι αρκετά ελαστικό ώστε να μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε διαθέσιμο οικόπεδο ανεξάρτητα από το σχήμα του. Αφού αποφασίζεται το συγκεκριμένο οικόπεδο που θα φιλοξενήσει το κέντρο στο Μεταξουργείο, λαμβάνει χώρα ο συγκεκριμένος σχεδιασμός. Παρακάτω παρουσιάζεται το προγραμματικό πλαίσιο του σχεδιασμού και οι πινακίδες παρουσίασης της διπλωματικής (είναι σε υψηλή ανάλυση και ανοίγουν κάνοντας κλικ πάνω τους).  Συνέχεια

Θεατρική Ομάδα ΕΜΠ: «Εθνικότητά μου, το χρώμα του ανέμου» του Ματέι Βίσνιεκ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΜΕ ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΜΑΪΟΥ ΣΤΟ Ε.Μ.ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ – ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ 9μμ – ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ – ΤΗΛ. ΚΡΑΤΗΣΕΩΝ 6947692232

Το έργο του Ρουμάνου συγγραφέα Ματέι Βίσνιεκ, «Εθνικότητά μου το χρώμα του ανέμου» παρουσιάζει η Θεατρική Ομάδα του ΕΜΠ στο αίθριο του κτιρίου Αβέρωφ. Ένα σύνολο από μικρά κείμενα με σύγχρονη θεματολογία: μετανάστευση, παγκοσμιοποίηση, πόλεμος, σκληρές καταστάσεις αντιμετωπίζονται με χιούμορ αλλά και κυνισμό.

Ο φρουρός: Εθνικότης;”

Η γυναίκα: Δεν έχω πια εθνικότητα. Εθνικότητα μου είναι αυτό το παιδί που κουβαλάω στην αγκαλιά μου. Εθνικότητα μου είναι η γη. Εθνικότητα μου είναι ο ουρανός με τ’ άστρα πάνω από το κεφάλι μου. Εθνικότητα μου είναι τα πουλιά που πετάνε πάνω από τα σύνορα. Θέλω να έχω την ίδια εθνικότητα με τα πουλιά που πετάνε πάνω από τα σύνορα. Θέλω να έχω την ίδια εθνικότητα με τα σύννεφα που κάνουν βόλτες πάνω από τη γη. Εθνικότητα μου είναι ο άνεμος. Θέλω να έχω τα ίδια δικαιώματα με τον άνεμο, με τα πουλιά, με τ’ αστέρια του ουρανού. Η μυρωδιά από τις ανθισμένες φλαμουριές… τη νιώθετε; Θέλω να έχω την ίδια εθνικότητα με τις φλαμουριές. Βλέπετε αυτό το ωραίο ηλιοβασίλεμα; Θέλω να έχω την ίδια εθνικότητα με το ηλιοβασίλεμα. Τα ίδια δικαιώματα με τις εποχές του χρόνου… Τα ίδια δικαιώματα με τη χειμερινή ισημερία, με την εαρινή ισημερία… Να! Ήρθε το χιόνι… Ε… τόσον καιρό που περιμένω στα σύνορα… με πρόλαβε ο χιονιάς. Δεν είναι όμορφες οι νιφάδες του χιονιού; Θέλω να έχω την αξιοπρέπεια των νιφάδων του χιονιού. Να μου αναγνωρίσουν αυτή την αξιοπρέπεια. Ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο. Μόνο την αξιοπρέπεια των νιφάδων του χιονιού. Να μου δώσουν το δικαίωμα να είμαι αξιοπρεπής, όπως οι νιφάδες του χιονιού.”